Dożylna terapia witaminą C

pexels-photo-1446317

Witamina C (kwas L-askorbinowy lub jego sól- np. askorbinian sodu) jest antyoksydantem (hamuje działanie wolnych rodników- czynnik redukujący), pomaga w walce z infekcjami, stymuluje leczenie ran i regenerację naczyń krwionośnych, a jej niedobór wywołuje szkorbut. Witamina C odpowiada za syntezę kolagenu (główne białko tkanki łącznej). Na poziomie molekularnym kwas askorbinowy pełni funkcję donora (dawcy) elektronów dla enzymów biorących udział w produkcji kolagenu. Kwas askorbinowy jest pochodną glukozy, z której może być wytwarzany przez komórki wielu zwierząt (np. psy) i roślin. Organizm człowieka nie posiada zdolności do samodzielnej syntezy kwasu askorbinowego, który musi otrzymywać z zewnątrz.

Badania laboratoryjne przeprowadzone na liniach komórkowych i zwierzętach wykazały, że wysokie stężenie witaminy C może hamować rozwój różnych rodzajów raka. Udokumentowano, że witamina C może selektywnie zabijać między innymi komórki raka odbytnicy. Kwas askorbinowy powoduje powstawanie reaktywnych form tlenu (ang. reactive oxygen species, ROS), które wywołują śmierć komórek poprzez uszkodzenie DNA. Komórki raka jelita grubego wytwarzają duże ilości enzymu GLUT1- odpowiedzialnego za transport glukozy do wnętrza komórek. To samo biało (GLUT1) może transportować utlenioną formę askorbinianu- w wyniku konkurencji spada wydajność transportu glukozy przez komórkę. Dodatkowo reaktywne formy tlenu mogą inaktywować GLUT1- zahamowanie transportu glukozy. Jednocześnie pokazano, że niektóre formy witaminy C mogą osłabiać lub wzmagać skuteczność chemioterapii. Osiągnięcie wysokiego stężenia witaminy C w organizmie jest możliwe poprzez podanie bezpośrednio do krwioobiegu- za pomocą kroplówki. Badania kliniczne wykazały, że wysokie stężenie witaminy C po podaniu dożylnym powoduje niewiele działań niepożądanych, a maksymalna bezpieczna dawka dla pacjenta bez przeciwwskazań wynosi 1,5g/kg. Pacjenci z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, chorobami nerek oraz cierpiący na hemochromatozę powinni unikać dużych dawek witaminy C.  Askorbinian podany dożylnie utrzymuje się w krwioobiegu przez 4 godziny, a jego stężenie jest wyże niż po podaniu doustnym. Skuteczność terapii witaminą C u pacjentów chorujących na nowotwory badana jest od około 45 lat, jednak do tej pory witamina C nie została zatwierdzona, jako środek leczniczy na żadną chorobę inną niż szkorbut.

Źródła i linki:

High-Dose Vitamin C, NIH

Revisiting vitamin C and cancer

Vitamin C could target some common cansers

Glucose deprivation contributes to the development of KRAS pathway mutations in tumor Cells

Effect of high-dose intravenous vitamin C on inflammation in cancer patients

FAO

Vitamin C research, Riordan clinic

High-dose vitamin C linked to kidney stones in men

Witamina C jako oręż w walce z rakiem

Naukowcy: witamina C podana dożylnie pomaga niszczyć raka

Najczęściej zadawane pytania:

Na co zwrócić szczególną uwagę przy podawaniu witaminy C?

  • Askorbinian fałszuje wynik pomiaru większości glukometrów paskowych- ważne dla diabetyków.
  • Dożylne podanie witaminy C po posiłku pozwala ograniczyć wahanie poziomu glukozy we krwi.
  • Witaminę C w dużym stężeniu najlepiej podawać jest przez port naczyniowy gdyż wysokie stężenie askorbinianu może wywołać stan zapalny żył obwodowych przez, które jest podawany.
  • Askorbinian ma właściwości chelatujące, dlatego może obniżać dostępność jonów wapnia i magnezu.
  • Wysokie dawki witaminy C mogą zwieszać ryzyko powstawania kamieni nerkowych.

W jakim roztworze przygotowywana jest kroplówka z witaminy C?

Witamina C (kwas askorbinowy) najczęściej rozcieńczana jest w soli fizjologicznej (0, 9% NaCl). Askorbinian sodu może być rozcieńczany w wodzie a nie soli fizjologicznej- pozwala to nieco ograniczyć ilość kationów sodowych podawanych pacjentowi (100 ml soli fizjologicznej zawiera 0, 9 g NaCl). Zarówno kwas askorbinowy jak i askorbinian sodu w roztworze wodnym występują w postaci zdysocjowanej tzn. w formie anionu askorbinianowego i odpowiednio kationu wodorowego lub sodowego.

Ile trzeba mieć kroplówek żeby wyleczyć raka?

Witamina C nie jest lekiem na raka i nie powinna stanowić alternatywy dla konwencjonalnych metod terapeutycznych, ale może być rozważana, jako leczenie wspomagające. Witamina C w terapii skojarzonej ogranicza cytotoksyczność, wymioty, nudności i poprawia samopoczucie pacjentów poddawanych chemioterapii lub radioterapii, a dodatkowo może wzmacniać ich układ odpornościowy. Wyniki badań przeprowadzonych ma liniach komórkowych lub modelach zwierzęcych wskazują, że stosowanie witaminy C może wzmagać lub niwelować efekt antynowotworowy klasycznych chemioterapeutyków.

Czy witamina C rozpada się pod wpływem światła?

Tak, witamina C jest związkiem światłoczułym i powinien być przechowywany w ciemności. Podczas wlewu nie ma konieczności używania ciemnych drenów i zakrywania kroplówki.

W jakiej temperaturze przechowywać witaminę C?

Witamina C jest stabilna w temperaturze pokojowej.

Askorbinan sodu czy kwas askorbinowy?

Askorbinian sodu to sól sodowa kwasu askorbinowego, która w przemyśle spożywczym wykorzystywana jest, jako środek konserwujący (E301). W organizmie związek ten uwalnia kation sodu. W przypadku dożylnego podawania dużych dawek witaminy C zastosowanie askorbinianu sodu może prowadzić do hipernatremii (nadmiar sodu) i stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Jednocześnie askorbinian sodu jest mniej kwaśną formą witaminy C niż kwas askorbinowy, dlatego jest on mniej drażniący dla naczyń krwionośnych i umożliwia stosowanie większych dawek oraz jest łatwiejszy w przyjmowaniu drogą doustną. Wysokie dawki witaminy C najlepiej podawać przez wkłucie centralne lub port naczyniowy pozwala to uniknąć potencjalnych powikłań w postaci zapalenia żyły obwodowej, przez, którą podawana jest witamina.

kwas askorbinowy i askorbinian sodu

O tym, jaka substancja, dawka i forma podania jest najlepsza dla danego pacjenta powinien zadecydować lekarz. Samodzielne stosowanie substancji leczniczych jest niebezpieczne i może stanowić zagrożenie dla zdrowia lub życia. Ten sam preparat, który pomógł jednemu pacjentowi może zaszkodzić drugiemu.

Powyższy artykuł ma charakter przeglądowy i zawiera jedynie ogólne informacje na temat różnych zastosowań i właściwości różnych form witaminy C i nie stanowi samouczka. Ze względu na swoją krótką formę artykuł ten zawiera również wiele uproszczeń. Nie należy przyjmować żadnych leków bez konsultacji z lekarzem gdyż mogą one zaszkodzić.

przez wolne rodniki. Wit. C jest wyjątkowo bezpieczna, nawet w niezwykle wysokich dawkach.

W porównaniu z powszechnie stosowanymi lekami na receptę, jej skutki uboczne praktycznie nie istnieją. Bez względu na wysokość stężenia, wit. C nie zaszkodzi zdrowym komórkom. Ale dzięki szeregowi reakcji enzymatycznych i metabolicznych, ma imponującą zdolność ochrony i leczenia wielu chorób, w tym raka. Gdy coś jest tak skuteczne w leczeniu choroby, nic nie powstrzyma FDA w zakazaniu do niego dostępu.

Korzyści z długoterminowego przyjmowania wit. C w ilości większej niż zalecane przez rząd USA dzienne spożycie (RDA) są powszechnie uznawane, i obejmują zmniejszenie ryzyka raka, choroby układu krążenia i zaćmy. Wyższe niż RDA spożycie wit. C wiąże się ze wzrostem dobrego cholesterolu HDL, zmniejszeniem utleniania cholesterolu LDL, obniżeniem ciśnienia krwi i zmniejszeniem śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych.

Pierwszym lekarzem agresywnie stosującym wit. C w leczeniu chorób był dr Frederick R Klenner, na początku 1940 roku. Ogromnymi dawkami wit. C skutecznie leczył ospę, odrę, świnkę, tężec i polio. Te ogromne dawki wit. C stosował przez ponad 40 lat praktyki lekarza rodzinnego. Wielu lekarzy, którzy stosują dożylną wit. C, uważa to leczenie za bardziej skuteczne niż KAŻDĄ wynalezioną szczepionkę.

Szczególnie wit. C odgrywa wiodącą rolę przeciwutleniacza w przestrzeni międzykomórkowej wokół każdej komórki. Może również regenerować i optymalizować inne kluczowe przeciwutleniacze, takie jak wit. E.

Jest rozpuszczalną w wodzie witaminą naukowo znaną pod nazwą kwas askorbinowy (forma zredukowana). Jej wchłanianie jest stosunkowo skuteczne w 70-90% dla małych dawek. Każdy nadmiar wit. C, którego nie wchłonie przewód pokarmowy jest wydalany. To zapobiega przedawkowaniu spożycia doustnego. Człowiek jest jednym z niewielu gatunków zwierząt, który nie może produkować wit. C. W celu utrzymania jej zapasów polegamy na przyjmowaniu jej w formie suplementów. Wiele osób o niskim spożyciu owoców i warzyw ma niewystarczający poziom wit. C. W rzeczywistości, chorzy na raka często wykazują bardzo niski poziom wit. C.

Badania pokazują wit. C jako jeden z najlepszych obecnie dostępnych leków przeciw wirusowych. Może neutralizować i eliminować szeroki zakres toksyn. Wit.C zwiększa odporność, znacznie zwiększając zdolność układu odpornościowego do neutralizowania infekcji bakteryjnych i grzybiczych.

Wyniki badań opublikowane w amerykańskim Heart Journal wykazały, że ryzyko wystąpienia niewydolności serca zwiększa się ze zmniejszeniem ilości wit. C w osoczu. Każde zwiększenie stężenia wit. C w osoczu o 20 mol /l wiązało się z 9% względną redukcją ryzyka niewydolności serca.

Witamina C w leczeniu raka

W latach 1970, lekarze Ewan Cameron, Nikolas Campbell i Linus Pauling jako pierwsi poinformowali o stosowaniu wysokiej dawki wit. C w leczeniu pacjentów chorych na nieuleczalnego raka. Okazało się, że leczenie dożylne i doustne wit. C wydłużało czas przeżycia w porównaniu z pacjentami, którzy jej nie otrzymali. Od czasu wstępnych badań Camerona i Paulinga, zbadano i wyjaśniono dokładny mechanizm przeciwnowotworowy wit. C. Biorąc pod uwagę różne jej funkcje w organizmie człowieka, w przypadku raka zidentyfikowano dwa różne sposoby jej działania. Profilaktycznie ma działanie antyoksydacyjne, chroni strukturę komórkową i kluczowe funkcje. Zapobiega również powstawaniu niebezpiecznych związków rakotwórczych. Dawka dająca działanie przeciwutleniające jest niska (poniżej 2 g) i jest osiągalna albo przez dietę, albo uzupełnienie doustne.

Drugi mechanizm działania jest właściwie pro-utleniający. Dawki powyżej 15 g okazały się mieć efekt „pro-utleniacza”, poprzez produkcję nadtlenku wodoru [woda utleniona], który z kolei selektywnie niszczy komórki nowotworowe. Wysokie dawki wit. C są wybiórczo dostarczane do obszarów otaczających guz, gdyż cząsteczka witaminy wygląda podobnie do cząsteczki cukru, a komórki rakowe mają zwiększone zapotrzebowanie na cukier jako paliwo do ich nieuregulowanego wzrostu. Gdy już znajdzie się na obszarze otaczającym komórki, cząsteczka wit. C reaguje z jonem metalu, takim jak żelazo lub miedź, i tworzy cząsteczkę nadtlenku wodoru, która niszczy komórkę nowotworową.

Poza pro- i antyutleniającymi efektami, wit. C wykazała się zdolnością regulowania podziału komórek poprzez białka p53 (podstawa w leczeniu i profilaktyce raka), zwiększenia reakcji odpornościowej i zmniejszenia nasilenia kacheksji (utrata masy ciała z powodu raka). Ostatnie badania wykazały również, że duże dawki wit. C obniżają poziom białka C-reaktywnego i cytokin prozapalnych u chorych na raka, co z kolei miało pozytywny wpływ na markery nowotworowe.

Lekarze Linus Pauling i Ewan Cameron opublikowali opis przypadku około 100 chorych na raka, leczonych wysokimi dawkami dożylnymi i doustnymi wit. C. Pacjenci leczeni tą metodą przeżyli średnio 300 dni dłużej niż ci w grupie kontrolnej o podobnym stanie choroby, a 22% z nich żyło dłużej niż jeden rok, w porównaniu do zaledwie 0,4% z grupy kontrolnej.

Na podstawie tych wyników, dr Pauling przekonał National Cancer Institute (NCI) by dokonał oceny tej terapii w badaniu klinicznym pacjentów z zaawansowanym rakiem. Ale kiedy opublikowano jego wyniki, wit. C nie wykazała wartości terapeutycznej. Dlaczego? Bo zamiast stosowania dożylnego i doustnego wit. C, jak zrobili Pauling i Cameron, NCI zastosował tylko doustną wit. C. Oczywiście badanie nie powiodło się, niemożliwe jest osiągnięcie wymaganego jej stężenia we krwi przy dawkach doustnych.

Organizm ściśle kontroluje poziom tej witaminy, ograniczając jej wchłanianie w przewodzie pokarmowym. Podawanie dożylne omija ten mechanizm kontrolujący, i jej poziom wzrasta we krwi w sposób zależny od dawki. Na przykład: 10 g dożylnej wit. C podnosi jej poziom we krwi na 25-krotnie wyższy niż te same dawki podawane doustnie, i zwiększa się 70-krotnie przy większych dawkach. Ale to błędne badanie dało konwencjonalnym lekarzom pretekst do niestosowania wit. C, i do dziś opierają się na tym jako dowodzie, że wit. C jest nieskuteczna w leczeniu raka.

Dr Mark Levine, naukowiec z Krajowych Instytutów Zdrowia [NIH] wykonał wiele pracy nad mechanizmami wit. C w leczeniu raka. To zespół dr Levine’a wykrył dokładnie sposób w jaki wit. C zabija raka. Współdziała z żelazem i innymi metalami w płynie zewnątrzkomórkowym (w przeciwieństwie do wnętrza komórek) i tworzy nadtlenek wodoru. Nadtlenek ten odgrywa istotną rolę sygnalizacyjną w układzie odpornościowym, przenoszeniu białych krwinek do miejsca uszkodzenia lub choroby. W wysokich stężeniach robi znacznie więcej. Nadtlenek wodoru uszkadza DNA i mitochondria nieprawidłowych komórek, odcina dostawę energii, i je zabija. Najlepsze ze wszystkiego jest to, że w odróżnieniu od prawie wszystkich konwencjonalnych leków stosowanych w chemioterapii, które niszczą komórki nowotworowe – jest selektywnie toksyczny. Bez względu na to jak wysokie jest jej stężenie, wit. C nie szkodzi zdrowym komórkom.

Oczekiwania, rezultaty i dawkowanie

Jaka dawka wit. C jest terapeutycznie skuteczna? Dzienna dawka dr Klennera wynosiła 300.000 mg. Ogólnie, podawał 350 -700 mg / kg (2,2 funty) masy ciała. Dr Klenner podkreślał, że małe dawki były nieskuteczne.

Dawkowanie i sposób podawania wit. C jest konieczne dla ustalenia, czy ma ona bezpośrednie działanie przeciwnowotworowe, czy spełnia funkcję wspierającą, antyoksydacyjną. Stężenie wymagane do osiągnięcia bezpośredniego działania nowotworobójczego jest co najmniej 200-1000 mikromoli / litr. Aby osiągnąć te wyższe poziomy anty-nowotworowe, wymagane sa dożylne dawki 25-50 gramów. Dożylna dawka 50 g wit. C może osiągnąć poziom w osoczu ponad 14.000 mikromoli / litr. Podawanie doustne jest niewystarczające ze względu na jej bardzo ograniczoną absorpcję w przewodzie pokarmowym. Poziom wit. C w osoczu osiąga szczyt po 200 mg dawki doustnej, a maksymalna dawka doustna przed wystąpieniem luźnego stolca wynosi około 4 g. Absorpcja doustna może być zwiększona, jeśli dawki dzieli się w ciągu dnia, przyjmuje z posiłkiem lub o przedłużonym działaniu. Nawet przy zastosowaniu takiej samej dawki 10 g, podawana dożylnie osiągnęła 50-150-krotnie wyższy poziom wit. C w osoczu, w porównaniu z dawką doustną.

Wit. C (i tak samo nadtlenek wodoru) osiąga szczyt w ciągu 30 minut po podaniu dożylnym, a następnie wraca do normy w ciągu 24 godzin. To sprawia, że bezpośrednie leczenie przeciwnowotworowe jest skuteczne tylko przez krótki okres, i dlatego potrzebne są częste zabiegi. Zaletą jest to, że inne terapie mogą być stosowane w krótkich odstępach czasu po wit. C, bez obawy wystąpienia interakcji. Większość onkologów integracyjnych poleca zabiegi dożylne raz lub dwa razy w tygodniu, z doustnym uzupełnianiem przez wszystkie pozostałe dni, przez co najmniej 12 miesięcy, z regularnymi badaniami laboratoryjnymi by ocenić markery nowotworowe i postęp.

Liczne badania i opisy przypadków raka autorstwa integracyjnych lekarzy i naukowców, wykazały poprawione lata przeżycia raka i jakość życia, a nawet regresję nowotworu, w niektórych przypadkach, po tygodniowych dożylnych zabiegach wykonywanych konsekwentnie przez 12 miesięcy lub dłużej. Ważne jest również by pamiętać, że terapia wit. C może nie działać na wszystkich i dla każdego rodzaju nowotworu. Zawsze zaleca się konsultację z lekarzem, by zobaczyć czy naturopatyczna terapia wit. C jest odpowiednia dla pacjenta.

FDA chce zakazać wit. C

Chodzą pogłoski, że FDA chce zakazać małym aptekom produkcji czy dystrybucji dożylnej wit. C. Jest to niezależnie od tego, że jest potężną substancją leczniczą, idealną dla wielu przypadków chorób.

FDA nie tylko chce zakazać stosowanie dożylnej wit. C, ale pracuje nad zakazem dożylnych chlorku magnezu oraz wit. B complex. Te substancje stosuje się w tzw. „koktajlu Myersa”, podawanym w przypadkach takich jak zespół przewlekłego zmęczenia, zapalenie wątroby, AIDS, mononukleoza i grypa.

Pewną oznaką mocnego środka terapeutycznego jest to, że FDA próbuje go zakazać.

Ich rozumowanie nie ma nic wspólnego z bezpieczeństwem, bo wit. C stale okazywała się być jednym z najmniej toksycznych składników odżywczych w postaci pokarmów i płynów, z historią bezpiecznego stosowania. Zamiast tego, FDA zakazuje dożylną wit. C, ponieważ nie może jej opatentować, i nie może jej wciągnąć w proces zatwierdzania przez FDA jako „nowy lek”.

Chociaż dawki doustne mogą korygować braki i utrzymywać poziom przeciwutleniaczy w organizmie, wymagane są dożylne infuzje dla osiągnięcia poziomu pro-utleniaczowego, przeciwnowotworowego w osoczu. Aby osiągnąć maksymalną korzyść, zarówno leczenie doustne jak i dożylne są konieczne do wykorzystania w szerokim spektrum działania przeciwnowotworowego. Chociaż potrzebne są dalsze badania, istnieje wiele dowodów wskazujących na to, że jest witaminą skuteczną, która może odgrywać ważną rolę w zintegrowanym planie leczenia raka.

Intravenous Vitamin C – A Cancer Killer The FDA Wants Banned

Źródło: http://healthydebates.com/intravenous-vitamin-c-cancer-killer-fda-wants-banned/

Witamina C jest sześciowęglowym ketolaktonem rozpuszczalnym w wodzie, syntetyzowanym z glukozy przez rośliny i zwierzęta. Człowiek utracił zdolność syntezy kwasu askorbinowego wskutek braku oksydazy L-gulonolaktonowej, utleniającej L-gulonolakton do kwasu askorbinowego, dlatego witaminę C dostarczać musimy z pożywieniem lub w postaci suplementów. Działanie witaminy C na nowo zostaje docenione, a jej cudowne właściwości w leczeniu wielu schorzeń są szerzej dokumentowane poza granicami naszego kraju.

Na rynku pojawiło się wiele jednostek, które prowadzą terapię witaminą C, jednak metodyka wlewów pozostawia wiele do życzenia. Wracając do korzeni i badań pierwszych odkrywców magicznych właściwości witaminy, opieramy się na wieloletnich obserwacjach i opracowanej metodzie – skutecznej i efektywnej w leczeniu czy profilaktyce nowotworów.

Znaczenie witaminy C i jej dużych dawek.

Witamina C ma duże znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Liczne badania i obserwacje wskazują, że sposób jej dawkowania jest niezwykle istotny. Witamina C: bierze udział w syntezie hormonów, neuroprzekaźników, karnityny; aktywacji cytochormu P450; detoksykacji egozgennych substancji; metabolizmie cholesterolu i tyrozyny; konwersji kwasu foliowego do kwasu folinowego; zwiększa wchłanianie żelaza; poprawia funkcje komórek śródbłonka naczyń krwionośnych; reguluje ciśnienie (obniża ciśnienie tętnicze krwi); wykazuje właściwości redukujące (cykl przemian witaminy C unieszkodliwia duże ilości ROS, RNS); wykazuje działanie antyoksydacyjne i antynowotworowe; hamuje działanie bakterii; wzmacnia funkcjonowanie układu immunologicznego; wzmacnia aktywność NK; stymuluje produkcję kolagenu; zmniejsza liczbę komórek nowotworowych.

Wykorzystując opracowaną metodę wlewów witaminy C leczymy:

  • zatrucia organizmu toksynami chemicznymi,
  • miażdżycę,
  • choroby wirusowe i zakaźnie,
  • wszystkie rodzaje wirusowego zapalenia wątroby,
  • stany zapalne,
  • awitaminozy i hipowitaminozy,
  • rozchwianie zębów,
  • infekcje oraz wspomagamy okresy zdrowienia,
  • rany trudno gojące się i złamania,
  • mononukleozę,
  • wirusowe zapalenie płuc,
  • ZZSK, Reumatoidalne zapalanie stawów,
  • kandydozę.

Witamina C w leczeniu raka.

Metoda wlewu kroplowego witaminy C – pozajelitowego podania, pozwala na ominięcie systemu ścisłej kontroli wewnątrz- i pozakomórkowego stężenia witaminy C, który obejmuje sprzężone ze sobą mechanizmy m.in. wchłaniania z przewodu pokarmowego, transportu tkankowego i wydalania nerkowego. Przeprowadzone w klinice Mayo badania wykazały, że dożylne podanie witaminy C we wlewie 10 g pozwala osiągnąć ponad 25 – krotnie wyższe jej stężenie we krwi w porównaniu z doustnym przyjęciem tej samej dawki. Długotrwałe przyjmowanie witaminy C w odpowiednio dobranej, stosowanej i kontrolowanej metodzie znacznie zmniejsza liczbę komórek nowotworowych. W zaawansowanej chorobie nowotworowej wlewy witaminy C redukują wzrost guza, przedłużają czas przeżycia chorych, jak również zwiększają komfort życia.

Podawanie witaminy C przed zastosowaniem chemioterapii i radioterapii chroni przed wystąpieniem uciążliwych skutków ubocznych. Łączenie witaminy C z innymi związkami aktywnymi wzmaga działanie przeciwnowotworowe terapii. Stosowania terapia witaminowa połączona jest z detoksykacją i oczyszczaniem organizmu, a jej skutki są ściśle kontrolowane i monitorowane przez zespół specjalistów Opra-Med. Całościowa, opracowana na podstawie reakcji biochemicznych zachodzących w ustroju (rozpadu komórek nowotworowych), metoda przynosi zamierzony rezultat.

Pragniesz dowiedzieć się więcej i zrozumieć sens holistycznego podejścia do terapii witaminą C oraz jej skuteczności – zapraszamy do kontaktu. Nasi wyleczeni pacjenci są dowodem tego, że wytrwałość i realizowanie zaleceń terapii dają nadzieję na lepsze jutro. Unikamy firm farmaceutycznych i ich laboratoriów, opieramy się na badaniach przeprowadzonych w klinikach na całym świecie. Łączymy metody medycyny alternatywnej i konwencjonalnej. Naszym celem jest również edukacja prozdrowotna, dlatego zapraszamy do kontaktu. Źródło:  www.dlazdrowia.de